gratis verzending & volgende dag in huis

Depressief confronterend.

Geplaatst op 25 juni 2013 in categorie Up close & personal

Depressief confronterend. Met je wandelwagen het grote zwembad voorbij lopen, jong grut met te strakke lichamen ZONDER kinderen, hup naar het kinderbad, tussen alle andere uitgezakte mama-lichamen en dikke buiken-papa’s stal ik mijn spullen uit.

Ik zie een papa achter drie totaal losgeslagen kinderen aan, de een gaat kopje onder, de ander spuit andere kindjes nat en de derde lijkt een lieve baby maar schuilt ook een kleine terror in als ie Billy z’n speelgoed uit zijn hand gritst. Ik zie haar mama vermoeid op haar bedje zitten, die de illusie had dat ze een boek kon lezen op vakantie, wéér opstaan omdat haar kind van de glijbaan wil en haar hulp nodig heeft. Om na een paar dagen tot de conclusie te komen: fuck man, I blend in. Dit is mijn wereld. Oké, ik ben goed op gewicht, heb lieve kindjes, heb een getrainde man, maar ik val niet buiten de boot.

Ik ben op mijn 30ste begonnen met ‘kinderen krijgen’ en ergens op mijn 35ste ben ik daaruit gekomen, klaar om weer meer te doen, back in the game. Ben ik er gewoon uit gekukeld, zonder dat ik daar zelf erg in heb gehad. Gedegradeerd. Een rode kaart gekregen, maar ik heb gewoon heel die scheidsrechter gemist.

Ik ben 35 and I’m a mom. Mijn nieuwe hokje. ‘Doet pijn hè’ zegt Ton. Pijn? Een dolksteek in mijn rug zul je bedoelen. Pijn. ‘Je moet het gewoon accepteren, je bent geen 25 meer.’ Accepteren is me nog een halte te ver. Ik moet deze shock nog even verwerken.

Lees ook

Reageer op dit bericht